Mijn Aarde
Bert Maes — de reis naar Mijn Aarde
In 1972, tijdens de zaterdagse namiddagfilm op de toenmalige BRT, werd “Where Eagles Dare” gespeeld. Als twaalfjarige zag ik een Duitse soldaat levend verbranden, en had ik weken nachtmerries over brandende mensen. Sindsdien is het mijn stelligste overtuiging dat de wreedste dood de verbrandingsdood is — crematie heeft dus nooit op mijn verlanglijstje gestaan. Traditioneel begraven, met grondinname voor vele jaren en risico op grondwatervervuiling, sprak mij ook niet aan.
Dankzij vroeger werk in Duitsland kwam ik bij Meine Erde terecht — dat was de oplossing: een nieuwe duurzame begrafenisvorm die op een zachte en natuurlijke manier plaatsvindt en als eindresultaat goede, waardevolle aarde oplevert. Reerdigung in het Duits, terramatie voor mij.
Op 1 april 2024 ontdekte ik dat parlementariër Katrien Schryvers in Zoersel een natuurbegraafplaats had geopend. Via haar en een verslag van de Vlaamse commissie kwam ik met een eerste concepttekst naar buiten. In juli 2025 gaf parlementslid Bieke Verlinden tijdens een commissievergadering blijk van goede kennis van het thema terramatie, en antwoordde Minister Crevits: “Er is nog heel veel werk aan de winkel voor Sciensano, VITO, Pontes, de universiteiten en de federale Hoge Gezondheidsraad. Ik ben heel tevreden dat er duidelijk wetenschappelijke interesse is voor beide projecten.”
Mijn vrouw Liesbeth en onze vrienden uit Durbuy, Jozef en Grace, waren van dag één mee — en Mijn Aarde vzw was geboren. Nu kunnen we als vier soulmates aan de slag: een nieuwe keuze voor iedereen in Vlaanderen om op een rustige, duurzame en ecologische manier het lichaam terug te geven aan de aarde. De cirkel is rond.
Jozef Dresselaers — de reis naar Mijn Aarde
Als coach zie ik wat iemand nodig heeft; als kosmoloog kan ik de kaders waarnemen waarbinnen informatie bespreekbaar wordt. Voor mij is de stoffelijke dood een terugkeer naar de natuur. In België is natuurbegraven jammer genoeg sterk beperkt — meestal enkel na crematie, en net die crematie druist in tegen mijn overtuiging.
Terramatie sluit naadloos aan bij mijn visie op waardig en respectvol omgaan met een lichaam na overlijden: geen geweld, geen hitte, geen vernietiging — een gecontroleerde, rustige transformatie waarin het lichaam in zijn eigen tempo wordt omgezet tot vruchtbare aarde.
Grace Cools — de reis naar Mijn Aarde
Soms lijkt het leven wel een kringloop. In de jaren ‘90 kwam ik terecht in Herentals, bij Bert Maes, als zijn allround secretaresse. Bert was meer dan een baas — hij was mijn mentor, mijn motivator, en bij tijden mijn spiegel. Dertig jaar later kruisten onze paden opnieuw, en dit keer kreeg Mijn Aarde vorm.
Een idee dat rust brengt, zelfs in het denken aan de dood. Een cocon in plaats van een kist. Boven de grond, niet eronder. Veertig dagen rust, om op natuurlijke en milieuvriendelijke wijze één te worden met de aarde. Vandaag werken Bert en ik opnieuw samen — dit keer zij aan zij met mijn partner Jozef, en Berts partner Liesbeth.
Liesbeth Schellens — de reis naar Mijn Aarde
Bert sprak vaak over zijn angst voor verbranding en voor begraven worden op een klassiek kerkhof. Hij overwoog zelfs zijn lichaam af te staan aan de wetenschap — voor mij voelde dat alsof ik alle grond onder mijn voeten verloor. Toen Jozef en Grace opnieuw in ons leven kwamen, hielpen hun inzichten Bert beseffen dat dit geen weg was die echt bij hem paste.
Samen gingen we op zoek naar een manier van afscheid nemen die wél klopte — via Nederland en Duitsland vonden we Meine Erde. Vandaag kijk ik anders naar sterven dan vroeger: niet als een einde, maar als een overgang. De gedachte dat Mijn Aarde ons een plek kan geven waar we samen, op een natuurlijke en respectvolle manier, kunnen verdergaan — die gedachte schenkt me vrede.